Wat een reis

Ja ja, het is zover. Spullen ingepakt en we hebben genoeg ruimte over in de koffers, niet onbelangrijk hahaha.

Drie keer raden wie de zwaarste koffer heeft....... Fout, dat was ik :). 

Iedereen is nog even langs geweest om fijne vakantie te wensen en ik heb lieve appjes gekregen: Fijne vakantie, geniet ervan en kom alsjeblieft niet meer terug.

Onze ‘zoon’ Buddy naar mijn schoonouders gebracht. Die snapte er niks van.

Om 5 uur ging de wekker, pfff wat vroeg. Maar, het ging mij onwaarschijnlijk goed af om mijn bed uit te komen. Heeft vast te maken met de “waarvoor”.

Vijf voor zes stond onze lieve vriendin Assie al voor de deur. In al die jaren is ze nog niet besmet met mijn ‘te laat’ gen, gelukkig.

Op naar Schiphol, inchecken ging goed. Was wel weer niet de vrolijkste dame aan de balie, maarja. Wij hadden er zin in, dus het maakte niet uit. Na een eind lopen zagen we onze tent. Daar, waar onze vakantie eigenlijk altijd begint. Starbucks!!!!! Zo heerlijk zo’n bakkie. Maar hij smaakte toch anders. We misten onze vrienden Henk en As. Daar hebben wij al zoveel Starbucks koffie meegedronken.

Vlucht naar Munchen ging goed. Appeltje eitje, 1,5 uur. We waren later vertrokken, maar ach, we hadden toch 1.40 minuten overstaptijd. Munchen is een klein vliegveld, hadden we gehoord, dus kwam goed. Keine Probleme.

Maar het werd nog spannend. Er kwam een bus, shuttle, een aantal roltrappen, paspoortcontrole. 11.20 was boarden, maar om 11.40 stonden we weer in een rij voor paspoortcontrole. En ja, tuurlijk was het de achterste gate. Yes, een rij, nog een hele rij om te boarden. Dat je soms blij kan zijn met een rij😀. Het was een super groot vliegtuig, airbus A380-800, een dubbeldekker. Boarden duurde dus wel even.

Het was gelukt. Rene had een super plek geregeld met veel

beenruimte, vooral voor mij😉

We werden goed verzorgd. Rene en Merle helemaal blij want ze kregen Pretzels en ik kreeg een lekkere Bailey.

The Hoedjes landed in the USA. Welcome in Los Angeles. We waren blij, maar dat was snel

voorbij. Wat een shit vliegveld Los Angeles. Als je dacht dat de Efteling lange rijen heeft, dan heb je het mis. Los Angeles wint. Wat een lange rijen, automatische paspoortcontrole, dan weer een lange rij, persoonlijke paspoortcontrole en nog een rij, een laatste check door het stellen van vragen. De koffers stonden al naast de bagageband. Dit was vermoeiender dan de vliegreis. Snel in een bus naar Hertz om een auto op te halen. Kapot waren we. Gelukkig ging dat snel en werden we vrolijk bij het zien van onze auto. Een Mazda CX 5, als ik het goed heb, maar het was een rode. Daar gaat het om😉.

Merle heeft Rene wakker gehouden tijdens het rijden en ik hield het ffe voor gezien.

Even een stop om wat te eten en toen snel door naar het hotel.

Bijna, bijna, bij ons kind.

10 minuten rijden nog naar Lisa. Ik zie Lisa, ik zie Lisa zei Merle. En liep er zo snel mogelijk op af!

Jaaaa, reunited in the USA.

Lisa liet het EF gebouw zien en vertelde volop. Rene stond een beetje te tollen. Tijd om naar het hotel te gaan. Wat een reis, maar het was het nu al waard en er wachten nog mooie dingen op ons. Maar voor nu, weltrusten