Beregezellig on the route 66

Gisteravond lagen we lekker op tijd te slapen. Merle en ik kunnen anders echt niet vroeg ons bed uit komen hahaha. Die Amerikaanse bedden liggen echt heeeel lekker, trouwens. Maar ach, waar slapen Merle en ik niet lekker.

Rene en ik aten snel wat broodjes van de Walmart. Voor onze lieve schat had Rene een heel goed plan. Aan de overkant zat een Mc Donalds en laten ze daar nu lekkere pannenkoeken hebben en laat Merle daar nu helemaal gek van zijn. En weer kwam die mooie glimlach.

Terwijl Merle pannenkoeken zat te eten hebben we onze zwager/oom gebeld. Hij was jarig. Gelijk ook even de foto’s van gister gedaan. Hope you like them!

We hadden een druk programma. Een aantal dingen bij Grand Canyon doen en de tips van de Amerikaan ook maar even meepakken. Zat niet in het originele programma, maar we willen graag alles zien! 

Rene en Merle gingen hiken, the Canyon in. ‘What goes down, must go back up’. Logisch toch, hoeven ze toch niet te melden. 

3 kwartier naar beneden. Knap van Rene, die heeft hoogtevrees. Hij had wel vaak het idee dat hij iets verkeerds had gegeten. Zijn maag deed zo raar. 

Ze kwamen bij het eerste hoogtepunt of eigenlijk laagtepunt. The Ooh Aah point. Super mooi breed 






uitzicht over the Canyon. Merle zat relaxed naar beneden te kijken en maakte foto’s en filmpjes. Rene keek liever recht naar

voren. ‘Rustig maar papa.’

Oke, nu weer terug. Het was gelijk duidelijk waarom ze de waarschuwing gaven: What goes down, must go back up.

Er kwam geen bus, helicopter of auto je oppikken. ‘Cholera’ om iemands tekst maar even te kopieeren. Dat ging de hele weg door Rene’s hoofd. Af en toe moesten ze maar even uitrusten.

Ach, het was maar 35 minuten omhoog klimmen, hijg, hijg, poeh, poeh, en ch....a, ch....a.

Yeah, they made it!!!

Even lunchen kijkend naar een prachtig Grand Canyon view. Pammie’s happy moment. Wat kan ik daar van genieten. Nu heb ik pas een nieuwe eettafel, maar die overtreft dit niet.

Merle wilde nog even naar het Geology Museum van the Grand Canyon en daarna zijn we het park uit gegaan. Het was Grand and great.

De bedoeling was om naar Walnut Canyon te gaan en naar Sunset Crater Canyon. Dit waren ‘the must sees’ van die Amerikaan. Wij genieten zo van beestjes in het wild en ik hou zo van het: ‘Ach, zo schattig’ geluid van Merle (voor een aantal

bloglezers vast wel bekend) dat ik een ander plan had. 

In Williams zit Bearizona. Hier leven beren, bizons, herten, vossen in een groot park, waar je met de 
auto doorheen kan rijden. Rene en Merle vonden het een goed idee. 5 kwartier rijden, 5 kwartier rust.

De vogelshow ging beginnen, net toen we aankwamen, 14.45 uur. Er was dus meer dan 
alleen the Drive Thru. De vogels vlogen over ons hoofd. Wist je dat een uil zijn hoofd 3 kwart kan ronddraaien? En dat zijn ogen  van voor tot bijna 
helemaal achterin zijn hoofd zitten? 

Na de show gingen we de auto in. Wat hebben we genoten zeg met z’n 3tjes in de auto. De ‘ach, zo schattig’ geluidjes waren er achter elkaar. Bij de 
beren hebben we extra lang gestaan. Geweldig, 
ze waren lekker aan het spelen met elkaar en aan het klimmen in de bomen. Prachtig!

Daarna zijn we nog in ‘the walking area’ geweest. Daar was een zwarte panter. Dit vonden we zielig. Ook de andere dieren die achter hekken waren. Het leek op een dierentuin, wat een tegenvaller. Later zagen we een bord, waarop stond dat de dieren allemaal gered waren. De meeste konden niet meer terug in het wild. Het feit dat ze gered waren en hier opgevangen werden deed ons goed! 

Nog even naar de mooie kalkoen gekeken en naar kippen en geitjes. Daarna gingen we naar het stadje Williams.

Hier loopt de route 66 langs. We zagen the Historic Brewery. Even stoppen! Mmmmmm, Rene had een overheerlijk biertje. Wat een happy face! 

De winkeltjes lagen hier vol met allemaal retro-spulletjes en heel

veel route 66 merchandise. Helaas, onze koffers zijn al bijna vol.

We hebben overheerlijk gegeten bij Pine-Country restaurant. Verdikkeme, onze buikjes zaten vol. Geen plek meer voor 1 van de home-made taartenpunten. Ik had net goed nieuws gelezen op een bord. ‘Calories don’t count, outside your zipcode!’ Morgen in de Walmart maar wat scoren, hoppa!

Terug naar de auto en 35 minuutjes rijden naar hotel in Flagstaff. We waren moe, maar voldaan. Mooie uitzichten, mooie Grand Canyon, prachtige dieren en veel happy moments. Inmiddels 20.00 uur, koffietijd. Ik drink hem op en ga zo lekker slapen.